Zivotot e son sto za mig blesnuva vo prostorot megu minatoto i idninata, osvetlen od nevidliviot zrak na nasiot sozdatel. A toj, Sozdatelot, nasiot Bog, se krie na najdalecnoto mesto vo univerzumot, se krie tokmu vo nas.
No, koja e tajnata na zivotot? Dali nie go sonuvame sonot na nasiot son!?
Se ragame, blesnuvame i zasekogas zgasnuvame vo beskonecniot lavirint na zaboravot. Ne ima i veke ne nema.
Kako da se pobedi vremeto? Kako da se osvoi vecnosta?
Klucot sto ke ja otvoti vratata na nasite sonista se krie vo nas, a nie samo treba da go pronajdeme i da ja otklucime klucalkata na vremeto i da ja osvoime vecnosta.
Samo duhot nas e vecen, a gledano od idninata, nasiot zivot se nasite dela. Tie ostanuvaat vecno da talkaat niz vremeto premestuvajki go jazot megu onie sto bile, onie sto se i onie sto doagaat...
Nasite dela se nasi duhovni naslednici prepusteni na sudot na generaciite sto doagjaat, a samo vistinskite vrednosti go dobivaat pravoto na besmrtnost.
Ne sakam da bidam bespomosen nabljuduvac na mojata minlivost, dodeka luznite na vremeto se podlaboko se vrezuvaat vo moeto telo.
Ke stanam duhoven voin, ke tvoram, ke sozdavam, ke sonuvam i ke go ostvaram mojot son za eden den koga jas ke zaspijam zasekogas, mojot son da ostane i jas da stanam son na nekoj drug.
Samo taka ke go pobedam vremeto, samo taka ke ja osvojam vecnosta!